Í samhengi við plötufóðrunarforrit þjónar keðjan sem kjarnahluti, sem gerir val á efni hennar afar mikilvægt. Sem stendur eru þrjú ríkjandi keðjuefni sem eru fáanleg á markaðnum ryðfríu stáli, álstáli og plasti. Ryðfrítt stálkeðjur eru ákjósanlegasti kosturinn fyrir erfiðar aðstæður vegna óvenjulegrar viðnáms gegn tæringu, oxun og háum hita, þó að þær kosti tiltölulega hærri. Stálkeðjur úr álblendi eru aftur á móti þekktar fyrir mikla hörku og styrk, sem gerir þær hentugar fyrir forrit sem krefjast mikillar byggingarheilleika; þær krefjast hins vegar viðeigandi-tæringarvarnarmeðferðar.
Þessar keðjur henta til að flytja létt,-hörku, þurrt og ekki-ætandi efni (eins og kol, korn og gjall). Þau eru tilvalin fyrir lítið-hleðslu, skammtíma-flutninga í þurru og hreinu vinnuumhverfi (td lítilla-námur og landbúnaðarvinnslustöðvar).
Þessar keðjur eru hannaðar til að flytja miðlungs-hörku efni (eins og kalksteinn, kók og byggingarúrgang). Þær henta vel fyrir meðal-notkunarskilyrði (td byggingarefnisverksmiðjur og aðalflokkunarstig steinefnavinnslustöðva) og þola minniháttar höggálag sem og rykugt umhverfi.
Þessar keðjur eru sérstaklega hannaðar til að meðhöndla hár-hörku, mjög slípandi efni (svo sem járngrýti, granít og stálgjall), eða fyrir notkunarskilyrði sem fela í sér verulega fallhæð efnis og mikla höggkrafta (td fóðrunaraðgerðir á mulningi og aðal mulningarþrep í námuvinnslu).
Plastkeðjur, í krafti léttar eðlis, slitþols og tæringarþols, standa sig einstaklega vel í léttum-hleðslu, litlum-hraðaflutningum; takmarkaður burðarstyrkur þeirra gerir þau hins vegar óhentug fyrir mikið-álag eða há-hraðaaðgerðir. Ennfremur, óháð því hvaða efni er valið, er reglulegt viðhald og viðhald-þar á meðal þrif, spennupróf, slitvöktun og smurning-mikilvægt til að tryggja langtíma-stöðugleika keðjunnar. Í stuttu máli, að gera skynsamlegt val á keðjuefni byggt á raunverulegum rekstrarkröfum og fjárhagslegum takmörkunum, ásamt ströngu venjubundnu viðhaldi, er mikilvæg stefna til að tryggja skilvirka frammistöðu plötumatara.
